کشف ردپاهای ۲۳,۰۰۰ ساله که تاریخ حضور انسان در آمریکا را تغییر میدهند
کشف ردپاهای ۲۳,۰۰۰ ساله در پارک ملی وایت سندز واقع در ایالت نیومکزیکو، تاریخ حضور انسان در آمریکای شمالی را بازنویسی کرده است. این ردپاها اکنون قدمتی بیشتر از آنچه پیشتر تصور میشد دارند و نشاندهنده جابهجاییهای انسانی در این قاره هستند.
پارک ملی وایت سندز یکی از غنیترین بسترهای شنی از نظر باستانشناسی در آمریکای شمالی به شمار میآید و در این مکان کهنترین ردپاهای کشفشده در این قاره شناسایی شده است. پژوهشهای جدید، قدمت این ردپاها را حدود ۲۳,۰۰۰ سال برآورد میکنند که نزدیک به ۱۰,۰۰۰ سال زودتر از آن است که پیشتر تصور میشد انسان در آمریکای شمالی حضور داشته است. مطالعه ردپاهای حفظشده در نیومکزیکو اطلاعات تازهای درباره نخستین جابهجاییهای انسانی در آمریکای شمالی ارائه میدهد. یک گروه پژوهشی بر این باور است که ردپاها بیش از ۲۳,۰۰۰ سال قدمت دارند.
سالی رینولدز، استاد ارشد دیرینهشناسی در دانشگاه بورنموث، در بیانیهای عنوان کرد: «این محوطه در نیومکزیکو کتابهای تاریخ را بازنویسی کرده است، زیرا نمونههای چشمگیری از فعالیت انسانی و نحوه تعامل انسانها با یکدیگر و با حیات جانوری آن منطقه را آشکار کردهایم. این ردپاها دریچهای ارزشمند به زندگی نیاکان ما میگشاید و نشان میدهد که آنان تا چه اندازه به ما شباهت داشتهاند.»
پیشتر تصور میشد قدمت این آثار حدود ۱۳,۰۰۰ سال باشد، اما مطالعهای که در سال ۲۰۲۱ توسط پژوهشگران سازمان زمینشناسی ایالات متحده انجام گرفت، سن ردپاها را حدود ۲۳,۰۰۰ سال تعیین کرد. به منظور تأیید این یافتهها، مقالهای دیگر در اواخر سال ۲۰۲۳ در نشریه Science منتشر شد که با استفاده از تاریخگذاری گردههای فسیلشده درخت کاج، سن تازه کالیبرهشده ردپاها را تأیید کرد.
با شناسایی گردهها و بذرهای گیاه موسوم به علف جوی معمولی، که هم درون ردپاها و هم در همان لایه گل سختشدهای که ردپاها در آن کشف شدند، وجود داشت، گروه پژوهشی توانست تاریخ ۲۳,۰۰۰ ساله جدید را تثبیت کند و نشان دهد انسانها در دوره اوج آخرین عصر یخبندان در این قاره حضور داشتهاند. این گروه همچنین از روش لومینسانس تحریکشده نوری برای بررسی تابش زمینهای در بلورهای کوارتز بهره گرفت. افزایش میزان انرژی ذخیرهشده در کوارتز، قدمت نمونه را افزایش میدهد و این تحلیل نیز تاریخگذاری انجامشده را تقویت کرد.
متیو بنت، استاد دانشگاه بورنموث و یکی از نویسندگان مقاله، در بیانیهای بیان کرد که گروه پژوهشی خوشحال است که پس از بررسیهای تکمیلی درباره مطالعه اولیه، توانسته نتایج جدیدی ارائه دهد که دقت پژوهش نخست را برجسته میکند و تصویری جذاب از جابهجاییها و شیوههای زیست نیاکان ما به دست میدهد. این جابهجاییها بسیار گسترده بوده است. بر اساس گزارشی در نشریه Smithsonian، ردپاهای منطقه وایت سندز صحنههایی از بازی کودکان در کنار گودالهای آب، تعقیب یک تنبل زمینی غولپیکر توسط شکارچیان، و حرکت زن جوانی را نشان میدهد که کودکی را حمل میکند و در گل میلغزد.
بنت به نقل از Smithsonian گفت: «شکارچیان گرسنهای در اطراف حضور داشتند، از جمله گرگها و گربههای وحشی. میتوانیم نقاطی را ببینیم که او در گل لغزیده است. همچنین ردپاهای کودک را مشاهده میکنیم در جایی که او را زمین گذاشته، احتمالاً به دلیل خستگی و نیاز به استراحت.»
برخی از این ردپاها بدون فناوری خاصی قابل مشاهدهاند، در حالی که برای شناسایی برخی دیگر از رادار نفوذی به زمین استفاده شده است. بنت توضیح داد: «ردپاهای برجایمانده در وایت سندز تصویری از رویدادهای در حال وقوع ارائه میدهد، از تعامل نوجوانان با کودکان خردسال و بزرگسالان تا سایر فعالیتها. ما معمولاً نیاکان خود را افرادی صرفاً کارکردگرا میپنداریم که به شکار و بقا مشغول بودهاند، اما آنچه در اینجا میبینیم شامل بازی و گردهمآیی گروههای سنی مختلف نیز میشود؛ بینشی واقعی از زندگی این انسانهای اولیه.»