نفوذ سرآشپز آمریکایی به تلویزیون ایران و کپیبرداری آن!
تلویزیون ایران با تولید مسابقهای جدید به نام «سرآشپز» در تلاش است تا به استانداردهای جهانی نزدیک شود؛ ولی این برنامه در واقع نسخهای کپیشده از مسابقه مشهور «Next Level Chef» است که موفق به ارائه رقابتی جذاب نشده است.
نقد برنامه «سرآشپز»
بهگزارش روزنامه خراسان، «سرآشپز» از ۲۹ اردیبهشتماه با اجرای پیمان طالبی روی آنتن رفته و نتوانسته رقابت جالبی را به نمایش بگذارد. این برنامه با شرکتکنندگان بدون خلاقیت و خستهکننده، در قالب سه گروه و با هدایت سه داور به رقابت میپردازد.
ترکیب شرکتکنندگان شامل آشپزهای خانگی، حرفهای و یک بلاگر اینستاگرام در حوزه آشپزی است که غذاهای ترند فضای مجازی را تهیه میکنند. این نوع آشپزی در فضای مجازی با پخت غذا در مسابقه تلویزیونی تفاوت دارد و نمیتواند ضمانتی برای موفقیت آنها در «سرآشپز» باشد. در نتیجه، کیفیت رقابت شرکتکنندگان چندان چشمگیر نیست و داوران نیز ترکیب مناسبی را ارائه نمیدهند.
رضا برکتی سعی دارد با ادبیاتی خودمانی و صمیمانه صحبت کند، اما لحن او چندان مناسب نیست. نسرین خدادادی نیز با صدای بلند به شرکتکنندگان صحبت میکند و در تلاش است هیجان را افزایش دهد، ولی نتیجه کارش ایجاد کلافگی برای مخاطب است. نظرات این داوران درباره غذاهای شرکتکنندگان که شامل جزئیات مفید و دقیق نیست، جای تامل دارد.
ابوالفضل جعفری بهعنوان داور دیگر، عملکرد بهتری دارد. در شرایط فعلی که عموم مردم با مشکلات اقتصادی روبرو هستند و خرید مواد غذایی برای بسیاری از خانوادهها دشوار است، برگزاری چنین مسابقاتی با استفاده از مواد غذایی متنوع و ابزارهای حرفهای، ممکن است احساس فاصله طبقاتی را در بین مردم ایجاد کند.
کاربری در توئیتی نوشت: «برنامه ساختن برای شبکه سه به اسم سرآشپز که کپی از برنامه Next Level Chef از گوردن رمزی است، درست بهطور واو به واو کپی شده اما هیچ نشانهای از خلاقیت در آن دیده نمیشود.»
مقایسه با نسخه اصلی
ایسنا در یادداشتی به مقایسه اجمالی «سرآشپز» با نسخه اصلی آن یعنی «Next Level Chef» پرداخته و شباهتهای ساختاری میان دو برنامه را نمایانگر میداند. این شباهتها شامل طراحی سهطبقه آشپزخانهها، تفاوت سطح امکانات، محدودیت زمانی در انتخاب مواد اولیه و رقابت میان دستههای مختلف آشپزها است.
در مقابل، تفاوتهای اصلی در نوع شرکتکنندگان، ملاحظات فرهنگی و غذایی و نقش غذاهای محلی در روند مسابقه قابلمشاهده است. این تفاوتها و شباهتها نشان میدهد که «سرآشپز» بیش از یک ایده کاملاً مستقل، نمونهای از اقتباس و بازتولید یک فرمت جهانی در رسانه ایران است.
در نهایت، مرز میان تقلید و خلاقیت در نحوه بومیسازی این فرمتها نمایانگر میشود. هنگامی که یک قالب جهانی با فرهنگ، زبان، ذائقه و ویژگیهای اجتماعی مخاطب ایرانی ادغام میشود، میتوان به مفهوم «ایرانیزه شدن» آن پرداخت.