آلوئهورا میتواند در مقابله با بیماری آلزایمر موثر باشد
پژوهش تازهای نشان میدهد که گیاه آلوئهورا میتواند با ترکیبات خود در کند کردن پیشرفت بیماری آلزایمر مؤثر باشد. این تحقیق بر اساس فعالیت اتصال یک ترکیب خاص انجام شده و به دنبال شفافسازی نقش آلوئهورا در درمان این نوع زوال عقل است.
پژوهش درباره آلوئهورا و آلزایمر
در این مطالعه که توسط محققان دانشگاه حسن دوم کازابلانکا در مراکش انجام شده، ترکیبی به نام بتا سیتوسترول که در برگهای آلوئهورا یافت میشود، به عنوان یک گزینه بالقوه برای مقابله با بیماری آلزایمر شناسایی شده است. این تحقیق بهصورت درونسیلیکویی انجام شده و تیم پژوهشی با استفاده از مدلهای رایانهای، نحوه تعامل ترکیبات آلوئهورا با آنزیمهای دخیل در آلزایمر را شبیهسازی کردهاند.
با وجود اینکه این مطالعه شامل آزمایشهای آزمایشگاهی یا کارآزماییهای انسانی نبوده، اما به عنوان نقطه آغاز مناسبی برای شناسایی مسیرهای درمانی جدید تلقی میشود. مریم خدراوی، شیمیدان، اعلام کرد که «یافتههای ما نشان میدهد بتا سیتوسترول، یکی از ترکیبات آلوئهورا، از تمایل اتصال قابلتوجه و پایداری بالایی برخوردار است و همین ویژگیها آن را به گزینهای امیدبخش برای توسعه بیشتر دارو تبدیل میکند.»
نقش استیلکولین و آنزیمها
کیفیت اتصال و میزان پایداری بتا سیتوسترول از اهمیت بالایی برخوردار است. این ارتباط با استیلکولین، پیامرسان شیمیایی که نقش اساسی در یادگیری و حافظه دارد، پیوند خورده است. در افراد مبتلا به آلزایمر، سطوح استیلکولین غالباً پایینتر از حد طبیعی مشاهده میشود. این موارد باعث شد تا دانشمندان بررسی آنزیمهای استیلکولیناستراز و بوتیریلکولیناستراز را در دستور کار خود قرار دهند.
پژوهش جدید با بررسی ۱۱ ترکیب موجود در آلوئهورا آغاز شد تا تمایل اتصال این مواد به استیلکولیناستراز و بوتیریلکولیناستراز مشخص شود. بتا سیتوسترول توانست بالاترین امتیاز اتصال به هر دو آنزیم را کسب کند.
تحلیلهای بعدی و چشمانداز درمانی
در مرحله بعد، پژوهشگران کارایی احتمالی بتا سیتوسترول را به عنوان دارو با استفاده از تحلیلی به نام ADMET مورد بررسی قرار دادند که شامل سنجش جذب، توزیع، متابولیسم، دفع و سمیت دارو میشود. در این ارزیابی، بتا سیتوسترول عملکرد مطلوبی نشان داد و همچنین ترکیب دیگری به نام اسید سوکسینیک نیز نتایج امیدوارکنندهای را ارائه کرد.
این تحقیق نتیجهگیری میکند که بررسی این دو گزینه بهعنوان قویترین پایههای بالقوه برای درمان آلزایمر ارزشمند است. با این حال، پیشرفت در این زمینه بهسرعت انجام نخواهد شد، زیرا این یافتهها تنها بر پایه شبیهسازیهای رایانهای استوارند. دانشمندان همچنان در حال شناسایی عواملی هستند که میتوانند بر استیلکولیناستراز و بوتیریلکولیناستراز تأثیر بگذارند.
پژوهشگران اشاره میکنند که آلزایمر در حال حاضر بیش از ۵۵ میلیون نفر را در جهان تحت تأثیر قرار داده و انتظار میرود شمار مبتلایان تا سال ۲۰۵۰ به ۱۳۸ میلیون نفر برسد.